به طور کلی در زبان پی اچ پی هشت نوع داده وجود دارد که در متغیرها می توان مورد استفاده قرار داد (لازم به ذکر است که این هشت نوع داده را در Constant ها هم که در ادامه دوره بیشتر با آنها آشنا خواهیم شد مورد استفاده قرار می گیرند):
1. اولین نوع داده Integer یا "عدد صحیح" نام دارد. به طور مثال عدد 123
2. دومین نوع داده Float یا "عدد اعشاری" نام دارد. به طور مثال عدد 1.5
3. سومین نوع داده string یا "رشته" نام دارد. به طور مثال عبارت This is a PC.
4. چهارمین نوع داده Boolean یا "درست/غلط" است. به عبارت دیگر مقدار متغیری از این جنس می تواند true یا false باشد.
5. پنجمین نوع داده Array یا "آرایه" است. به عبارت دیگر Array به گروهی از داده ها گفته می شود که داخل یک متغیر در کنار یکدیگر قرار می گیرند.
6. ششمین نوع داده Object یا "شیئ" است. همانطور که قبلاً گفتیم زبان پی اچ پی یک زبان شیئ گرا است و منظور از شیئ هم در این زبان نمونه ای است که از روی یک کلاس ساخته می شود(در بخش های آتی بیشتر را مفاهیم کلاس و شیئ آشنا خواهیم شد).
7. هفتمین نوع داده Resource یا "منبع" است. به طور کلی منظور از Resource هر نوع ارتباطی است که با دیگر بخش های وب اپلیکیشن برقرار می شود.
8. هشتمین و آخرین نوع داده NULL است. به طور کلی هر زمانی که بخواهیم مقداری برای متغیر خود در نظر بگیریم که تهی باشد، بایستی از مقدار NULL استفاده کنیم (لازم به ذکر است که در زبان آلمانی این واژه به معنی "صفر" است و "نول" تلفظ می شود اما این در حالی است که در زبان پی اچ پی مقدار این نوع داده صفر نیست بلکه تهی است).
در برخی از زبان های برنامه نویسی مثل جاوا در حین ساخت متغیرها می بایست نوع آن متغیر هم مشخص شود اما این در حالی است که به نظر می رسد زبان پی اچ پی از زبان جاوا تا حدودی باهوش تر بوده بطوریکه در حین ساخت متغیرها به هیچ وجه نیاز نیست تا نوع آن متغیر مشخص شود بلکه به محض اینکه مقداری برای آن متغیر در نظر گرفته شد، پی اچ پی به صورت خودکار با دیدن مقدار آن متغیر، نوع آن را متوجه خواهد شد. مثلاً اگر مقدار 123 را برای یک متغیر در نظر بگیریم، پی اچ پی متوجه می شود که نوع داده Integer یا "عدد صحیح" است و یا اگر مقدار “This is a PC” را در نظر بگیریم پی اچ پی متوجه می شود که نوع داده یک string است.